سالها پیش در خاموشی شاید "ناگزیر بزرگان" پای جای پای ایشان نهادیم و اندکی جوانی و خامی را از یاد برده و در دفاع از فرهنگ و بزرگی ایران زمین پای در راه نهادیم ، راهی که با همه ی نا همواری ها، شکستها و نشستها در گذر از آن به پیمانی که بسته بودیم وفا دار ماندیم و هر ماهه با برگزاری همایشی در خور، به  شعر ،موسیقی و تاریخ پرداختیم تا نشان دهیم که ....،

هستیم.

 و چنین بود تا ترک سرزمین ناودانهای خاموش.

و اکنون چندیست در آغازی نوین به یاری اورمزد در پایتخت این مرز پر گهر باز گرد هم آمده ایم هرچند که برخی از دوستان پیشین را همراه نداریم ولی بی شک یادشان گرمی بخش دلهامان خواهد بود. چرا که این راه بی بازگشت است و بی شکست.